Ulica Wroniecka jest jedną z najstarszych ulic Poznania. Wytyczona została w połowie XIII wieku i biegła od Starego Rynku do nieistniejącej już bramy Wronieckiej, stanowiąc początek ważnego szlaku wiodącego do królewskiego miasta Wronki. Co ciekawe, od samego początku nosiła nazwę Wroniecka (jedynie w okresie pruskim nazywana była Wronkenstrasse, a w okresie II wojny światowej – Schinkelstrasse).
Początki kamienicy z numerem 23 datowane są na przełom XIV/XV stulecia – taki wiek murowanych fundamentów określony został w wyniku przeprowadzonych w 2017 roku badań archeologicznych. Prawdopodobnie budynek miał pierwotnie murowane przyziemie i zadaszoną kondygnację naziemną w konstrukcji drewnianej.
Budynek podlegał wielu przebudowom i rekonstrukcjom na przestrzeni dziejów. W XVI wieku popularne stały się stropy z belek profilowanych. Takie belki widoczne są współcześnie na pierwszym piętrze kamienicy, a przeprowadzone badania chronologiczne wskazują, iż drzewa, z których zostały wyrzeźbione pochodzą z 1570 i 1591 roku. Pozwala to na stwierdzenie, że właśnie wtedy kamienica zyskała pierwsze piętro.
Dokumenty z 1804 roku wskazują, że w tamtym czasie budynek przy Wronieckiej 23 był murowany i miał już trzy kondygnacje naziemne. W latach 1844-1887 znajdował się tu zakład szewski. Następnie właścicielem był kupiec, a po nim – piekarz. W latach dwudziestych ubiegłego wieku mieścił się tu sklep z konfekcją damską oraz drogeria. Dokumenty dostępne w archiwach miasta Poznania potwierdzają, że kamienica wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk i przez stulecia miała kilkudziesięciu właścicieli.
II wojna światowa nie spowodowała na szczęście wielkich zniszczeń w budynku – w wyniku działań wokół Cytadeli zabytkowa kamienica ucierpiała zaledwie w około 3 procentach, a po wojnie została wyremontowana. W latach 1968-69 nieruchomość przy Wronieckiej 23 zajęły Państwowe Pracownie Konserwacji Zabytków. Część pomieszczeń przeznaczono dla Pracowni Konserwacji Malarstwa i Rzeźby, a na poddaszu znajdowała się Pracownia Dokumentacji Naukowo-Technicznej. Pod koniec 1979 roku kamienica przekazana została Muzeum Narodowemu w Poznaniu.
W latach dziewięćdziesiątych XX wieku dom opustoszał. Zaczął popadać w ruinę i zapomnienie. Stan ten utrzymywał się aż do roku 2013, gdy jej właścicielem został poznański architekt, profesor Sławomir Rosolski. Rozpoczęły się wtedy liczne prace badawcze i projektowe, a po nich renowacja zabytku i przystosowanie go do współczesnych form użytkowania. Budynek zachował oryginalny wygląd pierwszej i drugiej kondygnacji, natomiast parter i linia poddasza zyskały nową formę.
Obiekt ocieplono i otynkowano, wnętrza odzyskały blask, a zabytkowe mury zostały odsłonięte spod wielu historycznych nawarstwień. W budynku zainstalowano nowoczesne systemy technicznego wyposażenia.
Obecnie kamienica jest budynkiem niemal zero-energetycznym, funkcjonującym zgodnie z założeniami zrównoważonego rozwoju. Służy jako siedziba pracowni architektury, urbanistyki, wzornictwa i mody. Jest też jednostką naukowo-badawczo-dydaktyczno-wdrożeniową, współpracującą ściśle z Politechniką Poznańską. Przede wszystkim zaś stanowi dowód na to, że budynek zabytkowy może być nie tylko użyteczny, ale także super nowoczesny i przyjazny środowisku.